آهوی تشنه
بر گرفته از مزمور ۴۲
هطو کی آهو سراپا دأره ایشتیاقٚ به روخأنٚ آب
خودا جان بیدین می جانم تی وأسی موشتاقه در رویا و خواب

اَ خودایٚ زنده وأسی، دوواره تشنه بوبوستم
کِی تأنم من می خودا ورجأ بشم، خسته بوبوستم

روز و شب اَرسو بوبوسته می غذا، خورد و خوراک
همه روزأن مرَ گید تی خودا کویه ایسَه، زأک

یادٚ گوذشته شمه خودا خانه میأن شادی کودیم
جشنی برپا کودیم و همدیگرَ یاری کودیم

تو بوگو: می دیل و جان پس چره دیل دمرده‌یی؟
چره اَنقدر پریشان و بی‌اومید و خسته‌یی؟

من ستأیش کونم اَ خودایی کی زنده ایسه
مرَ آزادَ کوده، باعیثٚ می خنده ایسه

می دورونَ تو بیدین خودا کی دیل دمرده‌یم
هَنٚ وأسی ترَ من یادی کونم و زنده‌یم

می سر و جان ردَ بوسته موجٚ دریا سیلٚ آب
روز و شب اونی محبت و سروده مثٚ خواب

به خودا کی صخره‌یه گمه، ببردی تو جٚه یاد؟
چره من جٚه دوشمنأنٚ ظلم، بشم میأنٚ باد؟

تو می بشکسته‌یٚ استخوأن جٚه دوشمنَ بیدین
همیشک مرَ گیدی تی خودا کو از سرٚ کین

تو بوگو می دیل و جان پس چره دیل دمرده‌یی
چره اَنقدر پریشان و بی‌اومید و خسته‌یی

من ستأیش کونم اَ خودایی کی زنده ایسه
مرَ آزادَ کوده، باعیثٚ می خنده ایسه
اشتراک گذاری

Your encouragement is valuable to us

Your stories help make websites like this possible.